Η Ιστορία της νεότερης Ελλάδας αρχίζει ουσιαστικά από το 1821 και την ανεξαρτησία του Ελληνικού κράτους το έτος 1828 με κυβερνήτη τον Ιωάννη Καποδίστρια καλύπτοντας την Πελοπόννησο και μέρος της Στερεάς Ελλάδας. Από το 1832 μέχρι το 1974 το Ελληνικό κράτος ήταν βασίλειο (με διαστήματα χωρίς βασιλεία) και από το 1974, η σύγχρονη Ελλάδα απέκτησε το πολίτευμα της Δημοκρατίας, οδηγώντας έτσι στην Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία. Το 1881 στην Ελληνική επικράτεια προστέθηκε η Θεσσαλία (εκτός από την περιοχή της Ελασσόνας) και η επαρχία της Άρτας, το 1913, με τη συνθήκη του Λονδίνου, η υπόλοιπη Ήπειρος, η Μακεδονία και η Κρήτη, το 1920 η Ανατολική Θράκη και η περιοχή της Σμύρνης που επέστρεψαν στην Τουρκική κυριαρχία μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Στην Ελλάδα προστέθηκε το 1920 η Θράκη.[1] Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το 1947 παραχωρήθηκαν τα Δωδεκάνησα.[2]
Υπόβαθρο
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε κυριαρχήσει στο μεγαλύτερο μέρος του ελληνόφωνου κόσμου από την ύστερη Αρχαιότητα, ωστόσο βίωσε μία περίοδο μαρασμού ως αποτέλεσμα των επιδρομών των Μουσουλμάνων Αράβων και των Σελτζούκων Τούρκων και αποδυναμώθηκε θανάσιμα από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους Σταυροφόρους το 1204. Η εγκαθίδρυση των καθολικών λατινικών κρατών επί ελληνικού εδάφους, και οι αγώνες των Ορθοδόξων βυζαντινών Ελλήνων εναντίον τους, οδήγησε στην ανάδυση μίας ξεχωριστής ελληνικής εθνικής ταυτότητας. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία αποκαταστάθηκε από τη Δυναστεία των Παλαιολόγων το 1261, ωστόσο απώλεσε την αρχική της αίγλη, και οι συναπτοί εμφύλιοι πόλεμοι και οι ξένες επιθέσεις κατά τον 14ο αιώνα επέφεραν την τελική της πτώση. Ως εκ τούτου, το μεγαλύτερο μέρος της Ελλάδας σταδιακά αφομοιώθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στα τέλη του 14ου και στις αρχές του 15ου αι., με αποκορύφωμα την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453, την κατάκτηση του Δουκάτου των Αθηνών το 1458, και του Δεσποτάτου του Μορέως το 1460.
Η οθωμανική κυριαρχία ήταν σε μεγάλο βαθμό απούσα στην ορεινή ενδοχώρα της Ελλάδας, και πολλοί κατέφυγαν εκεί, και συχνά επιδίδονταν στη ληστεία. Ειδάλλως, μόνο τα νησιά του Αιγαίου και μερικά παράκτια οχυρά στην ηπειρωτική χώρα, κάτω από την βενετική και γενουατική κυριαρχία, παρέμειναν ελεύθερα από τον οθωμανικό ζυγό, ωστόσο μέχρι τα μέσα του 16ου αι., οι Οθωμανοί είχαν κατακτήσει τα περισσότερα από αυτά επίσης. Η Ρόδος έπεσε το 1522, η Κύπρος το 1571, και οι Βενετοί διατήρησαν την Κρήτη μέχρι το 1670. Τα νησιά του Ιονίου παρέμειναν για σύντομο χρονικό διάστημα κάτω από την οθωμανική κυριαρχία (η Κεφαλονιά από το 1479 έως το 1481 και από το 1485 έως το 1500), και παρέμειναν κατά κύριο λόγο κάτω από την κυριαρχία των Βενετών.
Η πρώτη μεγάλου βαθμού εξέγερση εναντίον της οθωμανικής κυριαρχίας ήταν τα Ορλωφικά στις αρχές της δεκαετίας του 1770, που ωστόσο κατεστάλη βίαια. Η ίδια περίοδος, μολαταύτα, σηματοδοτεί την έναρξη του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, καθώς οι Έλληνες που σπούδασαν στη Δυτική Ευρώπη έφεραν γνώσεις και ιδέες πίσω στην πατρίδα τους, και καθώς Έλληνες έμποροι και πλοιοκτήτες αύξησαν τα πλούτη τους. Ως αποτέλεσμα, ιδίως στον απολογισμό της Γαλλικής Επανάστασης, φιλελεύθερες και εθνικιστικές ιδέες άρχισαν να διαδίδονται στους ελληνικούς τόπους.
Το 1821, οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι αρχικές επιτυχίες ακολουθήθηκαν από εσωτερικές διαμάχες, οι οποίες σχεδόν προκάλεσαν την κατάρρευση του ελληνικού αγώνα. Ωστόσο η χρονική παράταση αυτού υποχρέωσε τις Μεγάλες Δυνάμεις (Μ. Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία) να αναγνωρίσουν τις αξιώσεις των Ελλήνων επαναστατών για τη διαίρεση της κρατικής υπόστασης (Συνθήκη του Λονδίνου (1827))) και να παρέμβουν εναντίον των Οθωμανών στη ναυμαχία του Ναυαρίνου. Η Ελλάδα επρόκειτο αρχικά να γίνει αυτόνομο κράτος υπό οθωμανική κυριαρχία, ωστόσο από το 1832, με τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης, αναγνωρίστηκε ως ένα ανεξάρτητο κράτος. Εν τω μεταξύ, η Γ' Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων επαναστατών ζήτησε από τον Ιωάννη Καποδίστρια, πρώην υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας, να αναλάβει τη διακυβέρνηση του νεοσύστατου ελληνικού κράτους το 1827.
πηγη 
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου